Over ons
Over Ivo…
Mijn naam is Ivo Lindner en heb een eigen praktijk voor haptotherapie
Daarin begeleid ik mensen om het contact met hun gevoel en zichzelf te verbeteren.
Ik ben opgegroeid als vierde kind in een gezin van zes kinderen.
Het was een warm, levendig en gezellig gezin, waarin altijd wel iets gebeurde.
Tegelijkertijd heb ik in het gezin regelmatig gezocht naar mijn eigen plek: naar wie ik was en wat mijn plek was binnen het geheel.
Het zoeken naar mijn eigen plek beperkte zich niet tot ons gezin, maar speelde ook een belangrijke rol tijdens mijn schooltijd. Mijn middelbare schooljaren waren in veel opzichten fijn, maar er was ook een andere kant in mij die minder zichtbaar was voor de buitenwereld. Van buitenaf leek het misschien alsof het goed met me ging, maar vanbinnen speelde er veel meer dan ik liet zien.
Net als thuis paste ik me op school regelmatig aan anderen aan. Uit onzekerheid vond ik het moeilijk om voor mijn eigen mening uit te komen. Zelfs wanneer ik het ergens niet mee eens was, hield ik dat vaak voor mezelf. Ik was bang om buitengesloten te worden of dat anderen over me heen zouden lopen. Kwetsbaarheid tonen of als zwak gezien worden, dat was voor mij geen optie.
Langzaam ontwikkelde ik een manier om mezelf staande te houden: ik paste me aan aan mensen die ik als ‘beter’ en ‘sterker ervoer’. Ik vermeed het om duidelijk te maken wat ik zelf wilde of ergens van vond. Ik maakte keuzes waarvan ik dacht dat ze goed waren voor de ander. Maar daarbij verloor ik mezelf regelmatig. Ik voelde me vaak onrustig.
Ik worstelde met twijfel en onzekerheid over mezelf, gevoelens die ik diep wegstopte en waar ik weinig over sprak. Het contact met anderen voelde daardoor niet altijd echt of vanzelfsprekend. Ik was vooral bezig om het goed te doen, fouten te voorkomen en aan de verwachtingen van anderen te voldoen.
De lat legde ik daarbij steeds hoger voor mezelf, vaak hoger dan goed voor me was. Ook om hulp vragen of iets niet weten vond ik lastig. In mijn beleving betekende dat dat ik tekort schoot, faalde of niet goed genoeg was. Ik was bang voor het oordeel van anderen en voor de mogelijkheid dat ik zou worden afgewezen. Daardoor hield ik veel bij mezelf en vond ik het moeilijk om ruimte in te nemen en te laten zien wie ik werkelijk was.
Iedereen is gelijk
Ik probeerde mijn problemen zoveel mogelijk zelf op te lossen. Daarmee had dat ik het idee dat ik de controle hield. Tegelijkertijd maakte het dat ik er alleen voor stond. Ik liet anderen niet toe in wat er in mij omging. Die afzondering voelde ergens vertrouwd en veilig, maar bracht me ook steeds meer een gevoel van eenzaamheid.
Ik was voortdurend bezig om aan te voelen wat anderen van mij verwachtten. Daarbij verloor ik steeds meer het contact met mezelf. Wat vond ík eigenlijk? Wat wilde ik zelf? En wie was ik, los van de verwachtingen van anderen? Op een gegeven moment wist ik het niet meer.
Er kwam een moment waarop ik niet langer op deze manier verder wilde. Ik was er klaar mee om me steeds aan te passen en te proberen te voldoen aan wat anderen van mij verlangden. Ik verlangde naar oprecht en gelijkwaardig contact. Contact waarin ik niet alleen rekening hield met de ander, maar waarin ook ruimte was voor mijzelf.
De manier waarop ik met mezelf en anderen omging, hield me tegen om de verbinding te ervaren waar ik zo naar verlangde. Ik begon in te zien dat ik zelf iets te veranderen had. Ik besefte dat ik daar zelf verantwoordelijkheid in mocht nemen.
De stap om hulp te zoeken vond ik ontzettend moeilijk. Hulp nodig hebben voelde voor mij als ‘mislukt zijn’. Toch besloot ik die stap te zetten. Ik wilde steviger in mijn schoenen staan, meer innerlijke rust ervaren. Ik wilde met meer zelfvertrouwen mijn eigen weg kunnen volgen. Ik verlangde ernaar om niet langer geleefd te worden door onzekerheid en verwachtingen, maar meer vanuit mezelf te kunnen leven.
Opweg gaan…
Ben jij bereid om stil te staan bij de wezenlijke vragen in het leven? Durf je eerlijk naar jezelf te kijken en te ontdekken wat voor jou écht belangrijk is? Verlang je ernaar een plek te vinden waarin je jezelf kunt zijn en kunt leven op een manier die bij jou past? Dan nodig ik je uit om samen met mij op ontdekkingsreis te gaan.
Die reis kan soms confronterend zijn. Ik ga moeilijke onderwerpen en pijnlijke gevoelens niet uit de weg, maar begeleid je daarin met aandacht, warmte en begrip. Ik heb geduld, blijf naast je staan wanneer het moeilijk wordt en bied je de ruimte om op jouw eigen tempo te ontdekken wat er in jou leeft.
Uiteindelijk ben jij degene die de stappen zet en jouw proces doorloopt. Maar dat betekent niet dat je het alleen hoeft te doen. Ik loop met je mee, juist ook op de momenten waarop je het even niet weet of het lastig wordt. Je mag erop vertrouwen dat ik er voor je ben.
Bevrijdend? Absoluut! Want wanneer je dichter bij jezelf komt, ontstaat er ruimte om keuzes te maken die écht bij jou passen en om het leven te leven vanuit wie je werkelijk bent.
Wie mag ik zijn?
De vragen die mij lange tijd bezighielden, waren: Wie ben ik eigenlijk? En leef ik op een manier die recht doet aan wie ik werkelijk ben?
In mijn persoonlijke zoektocht heeft haptotherapie een belangrijke rol gespeeld. Door deze vorm van therapie leerde ik opnieuw luisteren naar mijn lichaam en stil te staan bij wat ik vanbinnen voelde. Ik werd me bewust van signalen en gevoelens die ik jarenlang had genegeerd of naar de achtergrond had geschoven.
Langzaam ontdekte ik hoeveel afstand ik van mezelf had genomen. Het voortdurend aanpassen aan anderen kostte me veel energie en zorgde voor spanning, onrust en een innerlijke strijd. Ik was zo gericht op de ander dat ik mezelf uit het oog was verloren.
Gaandeweg leerde ik dat ik mezelf niet kleiner hoef te maken dan een ander. Ik hoef niet onder iemand te staan om verbinding te kunnen maken. Dat inzicht heeft me geholpen om steeds meer vanuit mezelf te leven en mijn eigen plek in te nemen. Ik voel me sterker en veerkrachtiger en durf beter op te komen voor wat ik nodig heb.
Daarbij betekent voor mezelf kiezen niet dat ik alleen aan mezelf denk. Integendeel. Ik geloof juist in de kracht van verbinding, in oog hebben voor elkaar en in het vinden van een goede balans, een goede afstemming tussen jezelf en de ander. Voor mij gaat het om samen leven, zonder jezelf daarin te verliezen. Want ik geloof in een samenleving waarin we elkaar de ruimte geven om onszelf te zijn, zonder dat het ten koste hoeft te gaan van de ander.
Mijn kijk op contact
Echt contact maken met een ander begint voor mij bij het contact met mezelf. Pas wanneer ik voel wat er in mij leeft en trouw kan blijven aan mezelf, ontstaat er ruimte voor een oprechte verbinding met de ander.
Door mijn eigen ervaringen heb ik geleerd dat je persoonlijke pijn en moeilijkheden niet kunt oplossen door ze uit de weg te gaan. Juist door ze onder ogen te zien en te onderzoeken, ontstaat er ruimte voor verandering. Dat inzicht zie ik steeds opnieuw bevestigd, zowel in mijn eigen leven als in het werken met anderen. Ik durf door te vragen, ook wanneer dat confronterend is. Niet om te oordelen, maar om samen tot de kern te komen. Die bereidheid om verder te kijken dan de oppervlakte heeft mij geholpen om oude patronen los te laten en me vanbinnen vrijer te voelen.
Met 40 jaar ervaring in de medische en psycho-sociale gezondheidszorg begeleid ik mensen met haptotherapie. In mijn werk vind ik het waardevol om mensen te helpen opnieuw te luisteren naar hun lichaam, hun gevoelens serieus te nemen en te ontdekken wat bij hen past.
Ik heb het voorrecht gehad om veel mensen in dit proces te mogen begeleiden. Om samen te ontdekken hoe ze meer verbinding met zichzelf kunnen ervaren, dichter bij hun eigen gevoel kunnen blijven en van daaruit op een andere manier contact kunnen maken met de mensen om hen heen.
Wat er in mijn hart leeft
Ik voel me betrokken bij mensen die het moeilijk hebben en sta graag klaar voor wie wat extra steun kan gebruiken. Die betrokkenheid heeft op verschillende manieren vorm. Zo ben ik als vrijwilliger actief geweest in Camp Moria op Lesbos, heb vrijwilligerswerk in de gevangenis gedaan en help ik als klusjesman mensen die zelf wat extra handen kunnen gebruiken. En als ik niet op pad ben om iets voor een ander te betekenen, vind je me misschien wel bij mijn 95-jarige ‘bonustante’, gezellig samen aan de koffie.
Ik houd van uitdagingen en denk graag in mogelijkheden. Als iets niet direct lukt, zoek ik naar een creatieve oplossing. Ik ben een echte doorzetter en beschik over een flinke dosis energie. En hoewel mijn haren inmiddels grijs zijn, is mijn jeugdige, speelse en ondeugende kant nog springlevend. Ik houd van een beetje avontuur, een vleugje ondeugendheid en het leven met enthousiasme tegemoet treden.
Ik leef en werk vanuit een christelijke levensovertuiging. Daarom is iedereen van harte welkom bij mij. Ongeacht achtergrond, levensovertuigingen of wat er ook gebeurd is.
En… ik ben dol pindakaas en op zwarte chocolade – 70%. Fair Trade natuurlijk!
